Virtual Reality

Bugün benim doğum günüm.

Kutlamalar ve doğum günü süslemelerini, arkadaşların ve tanıdıkların doğum günü samimiyetsizliklerini, abartılarını, aşırı bir neşeyi… işte toplaşıp parti vermeyi filan… mum üflemeyi… geride bıraktım.. küçükken severdim. ama o kalabalıkta yine en yalnız ve en üzgün ben olurdum…

23 yaşıma girdim. geçenlerde bir arkadaşım hayatın üçte biri demişti… Neler yaptığımı, pişmanlıklarımı, keşkelerimi, oh olsunlarımı… Hey, gereksiz duygusallık bunlar. Gerek yok..

Kutlamaları s.ktirediyorum… Ama güzel bir yemeğe, belki çikolataya, ya da bir dilim mum üflemesiz pastaya, kolaya, biraya hayır diyeceğimi hiç sanmıyorum. Ya da evren bana hediye olarak bu hafta sonu lotodan 6lıyı tutturmamı sağlayarak hediye verebilir. 

Öptüm çok, iyi bak kendine.

Duyulan her hazzın peşinden gitmek, her dürtüyü anında gidermek, görülen beğenilen her eşyayı satın almak, o kadar çok insanın hayatlardan geçip gitmesine seyirci olmak, her istenileni yapmak. HAYIR. Özgürlük bu değil… Hiç biriniz özgür değilsiniz…Özgürlük, bağımlılıklardan uzak olabilmektir, bağımlılık sahibi olmamaktır… Ve her insan, anne karnındaki cenin dahil, ve hatta her mahlukat, en basitinden oksijen bağımlısı olduğuna göre, hiç kimse özgürlükten bahsedemez…. oksijen alacağız, karbondioksit vereceğiz, hayatımızdan ne yüzler ne kafalar geçecek, bizler ne hayatlardan geçeceğiz, neler sevip neler nefret edeceğiz… gayet monoton olan bu döngüye bir gün kalp kapakçıklarımız dayanmayacak, ya da süngerleşmiş beyinlerimiz, ya da kömürleşmiş akciğerlerimiz, ya da karşıdan gelen 120 km hızındaki bir araba, dayanamayacak. Ve birden aniden, oksijene elveda diyeceğiz… İşte o zaman mı özgür olacağız en nihayetinde, bilemem ben… Ama ağırlık yok olacak, hafifleyeceğiz, ben böyle umut ediyorum en azından… Ve bazılarımız, köle olmayı seviyordur kim bilir… onlar ki bu işkenceyi kırmızı rujlarla süsleyip başlarına taç ediyorlardır… Ne sıkıcı… Ne aldatıcı.. Ne yalan, ne dolan… 

Yellowstone’un en kısa sürede patlaması dileğiyle…